سلام وحید هستم 19ساله ودانشجو.مشکل بزرگ من خودارضایی است.این مشکلم تقریبا از دبیرستان شروع شد.این مشکل با اینکه دانشجو شدم اما تا حالا ادامه داشته، کمتر که نشده بیشتر هم شده.منظورم اینه که شوقم برای این کار بیشتر شده.گاهی میشه خودمو یک ماه نگه میدارم.اما ماه بعد 5-6 هزارتومن خرج کارت اینترنتم میشه تا به خواسته ام برسم.هربار بعد از اون عمل با خودم عهد میبندم که دیگه تکرار نشه اما چون لذت گناه واقعا در دلم هست باز هم تکرار میشه.بعضی وقتا بعد از شادی حاصل از موفقیت در یک جنبه یا بهتر بگم غرور، بعضی وقتا در اثر بیکاری زیاد و بعضی وقتا هم در اثرلجبازی و افسردگی دست به این کار میزنم.اینو هم اضاف کنم که بیشتر وقتا با پدرم مشکل دارم چون اون فرد بداخلاقی هست و ما رو کوچک میکنه.من خیلی وقتا قدرت بیان خوبی ندارم.و عصبی و پرخاشگر میشم.و تقریبا میشه گفت که روزی نیست که اون قرقر نکنه.کمبود اعتماد به نفس در من خیلی وقتا به چشم میخوره، به درس خوندن علاقه زیادی ندارم.مثلا این ترم با شب امتحان خوندن تونستم معدل 15 بگیرم، اما من توانایی هام بیشتر از ایناست.چرا من انگیزه نداشته باشم که با خوندن در طول سال نمرات بهتری کسب کنم؟

در رابطه با مشکل اول و اصلی ام (یعنی خودارضایی مطلب زیاد خوندم مثلا این که "ترک گناه از توبه سختتره.چون باید ابتدا گناهو ترک کنی تا لذت گناه از دلت خارج بشه، بعد توبه و بقیه موارد." یا این که کسی که واقعا کرامت نفس داشته باشه یعنی از گناه کردن عارش بیاد کمتر به گناه دست میزنه.وبرای کرامت نفس بالا داشتن باید فرد واقعا قدر و منزلت خودش را بشناسد."

من دوست دارم در رابطه با این مشکل روی کرامت نفس ، راه های رسیدن به کرامت نفس و قدر و منزلت انسان بیشتر تاکید داشته باشید.لطفا در مورد سایر مشکلاتم که مطرح کردم نیز منو راهنمایی کنید.ممنون میشم.                                    وبلاگ خاطرات یک دکتر روان شناس

از طرفی بچه دیر جوش و عصبی و تند هست .....

خاطرات یک دکتر روان شناس

حالی که از عمل زشت من خبر ندارند آقای دکتر از شما خواهش می کنم کمکم کنید و من را از این عذاب روحی شدید نجات دهید.با آرزوی سلامتی و موفقیت برای شما

خاطرات یک دکتر روان شناس

سلام آقای دکتر ابراهیمی

راستش وضعیتم خیلی خرابه ازتون میخوام لطفا کمکم کنید

اسمم مهدی هست 19 سال دارم 2 سالی هست که وضعیت روحی من خیلی آشفته شده همش آشفته هستم تا دلتون بخواد خجالتی. تا جایی که وقتی با یه نفر حرف میزنم نمیتونم به صورتش نگاه کنم.

راستش توانای های من خیلی زیاده واقعا خودمو باور کردم ضریب هوشیم خیلی بالاست تو چند تا تست هوش هم نمره هایی در نابغه آوردم ولی نمیدونم تو این 2 3 سال چی شده که کلا اعتماد به نفسمو از دست دادم خجالتی شدم منزوی و گوشه گیر شدم نمیتونم با دیگران ارتباط برقرار کنم دوستای زیادی دارم ولی باهشون زیاد گرم نیستم به جز 2 3 تا از دوستام. هر کاری که میخوام بکنم با شوق زیاد شروع میکنم ولی یه هویی از شور و شوق میفتم و حس میکنم نممیتونم انجامش بدم.پارسالم کنکور رو با این که آماده بودم ولی اعتماد به نفسمو نزدیکای کنکور از دست دادمو خراب کردم که بابتش 2 3 ماه سرزنش شدم

24 ساعته فکر میکنم همیشه ذهنم مشغوله کاهی هم رویا پردازی میکنم.

پدر مادرم هم تحصیل کرده نیستن هم اینکه کلا خانواده سنتی و غیر منطقی هستن. واقعا اکثر وقتا رفتارها و بعضی حرفای غیر منطقیشون دیونم میکنه. از بچگی هم یه جور کاذب با من رفتار کردن اصلا به من شخصیت قائل نمیشن در حالی که به برادر بزرگترم که 4 سال از من بزرگتره خیلی اهمیت میدن و کاملا تمام امور خانه وبیرون دسته اونه.شاید بزرگترین چیزی والدینم فکر میکنن میتونم انجام بدم خرید از بقالی سر کوچه است. با اینکه تو ذهنم فکرای بزرگی هست ولی خونوادم با این رفتار احمقانشون باعث احساس چنین سر خوردگیم میشن. کلا یه جوری رفتار با من میشه که انگار تو خونه غریبه هستم. چند بار جلوی جمع پدرو مادرم منو تحقیر ولی بهشون احترام قائلم ولی با اینکه برادر و خواهر بزرگتر از خودم احترامی بهشون ندارن ولی همیشه عزیز هستن

تو بیرون از خونه هم وقتی بقیه رو میبینم با اون رفتارها و حرف زدن گندشون حالم به هم میخوره واسه اینکه از بس بی منطقو عوضی رفتار میکنن واقعل از زندگی خسته شدم خجالتی بودن از یه طرف تو خونه یجور دیگه

با اینکه میدونم استعداد های ذهنی و عملیم خیلی بیشتر از مردم عادی هست ولی نمیتونم به کارشون بگیرم آزار میشم

با سلام
من دانشجو رشته مهندسی نفت هستم و 22 سال دارم
چند وقتی پی برده ام که  به مشکل همجنسگرایی مبتلا هستم.
از کودکی به دلیل منع جامعه و اسلام
کوچکترین تمایلی به جنس مخالف نداشتم و فکر میکنم این خلا خودش رو به
صورت میل به همجنس بروز داده
از کودکی علاقه شدیدی به همسنهای پسری داشتم که زیبا بودند ولی باور کنید
که کوچکترین رابطه ای با انها برقرار نکردم
حتی روابط دوستی.
از کوچکی دوستان خیلی کمی داشتم و همواره در خانه بوده و روابط اجتماعی نداشتم
اعتماد بنفس پایینی داشتم و هنوز نیز از این مسیله رنج میبرم
وقتی یک پسر زیبا همسن و سال خودم میبینم خودم را گم میکنم ولی سعی
نمیکنم با انها رابطه برقرار کنم ولی
بعد از ان دچار افسردگی شدیدی میشم و حتی تا هفته ها افسرده میشم.
تمایلی به دخترها ندارم و همچنین ازدواج.
خانواده ام نیمه مذهبی اند و گاهی اوغات برای خالی شدن از فشار جنسی استمنا میکنم
من معتقدم که زیبایی 2 گونه است یکی جنسی و دیگری زیبایی طبیعی مثل داشتن
یک قیافه زیبا.
در مورد من بیشتر در مورد زیبایی طبیعی افراد مشکل دارم و وقتی پسری
زیبارویی رو میبینم خودم رو گم میکنم.
منوز دوستان محدودی دارم و روابط خیلی کمی با هم داریم
اغلب اوقات در خانه ام و زیاد با  دوستانم در تماس نیستم و حداکثر
یکیامکاهم میزنیم.در ضمن مشکل بزرگ دیگر من اعتماد بنفس پایین من است.
من دوست ندارم همجنسگرا بمانم
چون اولا از نظر عرف زشت است
ثانیا این حالت فقط باعث افزایش افسردگی من میشه
و در نهایت خانوادام نیز ان را منهی میکنند
لطفا کمکم کنید قبل از اینکه
از دوستانم و خانواده ام و نیز جامعه ترد بشم و حتی میترسم در اینده دست
به یک اقدام احمقانه مثل تجوز یا خودکشی و... دست بزنم
با کمال تشکر

خاطرات یک دکتر روان شناس

باسلام.به تازگی با وبلاگ شما آشنا شدم و دیدم مشکل بزرگ زندگی من توسط
عده ای دیگر مطرح شده ولی جوابی داده نشده.
به اختصار می گویم بنده پسری 25 ساله هستم که از ابتدای بلوغ تا حال هیچ
گونه کشش جنسی یا عاطفی نسبت به جنس مخالف نداشته ام بلکه به عکس
نسبت به هم جنس های خود کشش عاطفی و جنسی شدیدی دارم . خواهش می کنم اگر
راه درمان این مشکل را می شناسید بنده را راهنمایی کنید در غیر اینصورت
آدرس و شماره تماس
یک پزشک سکسوتراپیست را در اختیار بنده بگذارید.
کمال تشکر و امتنان را دارم.

جناب آقای دکتر ابراهیمی

سلام

من از طریق وب سایت شما ایمیلتون رو پیدا کردم و چون دیدم نوشته بودین برای مشاوره خصوصی می شه به شما ایمیل زد مزاحم شدم، فقط خدا کنه ایمیلمو بخونین.

اسم من نهال، 24 سالمه، محل زندگیمونم شمال تهران.تقریبا 1سال و نیم پیش قرارشد با  آقایی 29 ساله که از آشنا هامون هستن بیشتر آشنا بشیم برای ازدواج .1 سال اول که عالی بود ،همه چیز عالی بود .بعد از اون کم کم با کارهای منو لوس بازیام یخورده روابط سرد شد .من خیلی زود گریه ام میگرفت خیلی استرسیم .هر اتفاقی می افتاد حتی می خواستیم عادی حرف بزنیم من اگر کمی اتفاقات خلاف میلم بود گریه ام می گرفت.مهدی اصلا این حالت من رو دوست نداشت.یکبار باهام جدی حرف زد و گفت که بدش می یاد.به خدا من سعی کردم درست بشم تا حدودیم شدم، مثلا الان وقتی با هم حرف میزنیم من راحت روی خودم کنترل دارم.ولی همین پنجشنبه بعد از 4 ماه که من همه چیز تحت کنترلم بود و باز روابطمون داشت عالی می شد، من خراب کردم.با دوست مهدی که همکارشم هست رفته بودیم کوه با ماشین من.موقع برگشتن من نتونستم راحت از پارک بیرون بیام و چون خیابون بند اومده بود من عصبی شدم سر مهدی جلوی دوستش بی جهت داد زدم مهدی هیچی بهم نگفت فقط گفت هیس! تو راه که بودیم باز من با خراب کاریم افتادم تو یک دست انداز بد و پنچر شدم.از هولم که چه افتضاحی کردم به اونا گفتم برین من زنگ می زنم امدادخودرو یا بابام.مهدی نذاشت زنگ بزنم و شروع کردن پنچر گیری من اون قدر ناراحت بودم که اینارو اذیت کردم که گریه ام گرفت .مهدی حالش از این کار من به هم خورد.همون موقع به مامانم زنگ زدم گفتم بگو اینا برن من زنگ می زنم امداد خودرو.مامانم به جای این کار به مهدی گفت به حرف نهال گوش نده تا آخرش بمون مهدی بیشتر عصبانی شد.بعد که رسوندمشون دیگه مهدی تلفنم رو جواب نداد و قطع می کرد.جمعه هرچی زنگ زدم بازم همین طور بود تا اس.ام.اس زدم گفتم تو رو خدا ، جون مامانت جواب بده.اس.ام.اس زد خسته ام کردی دیگه تحملت رو ندارم تا الانم زیاد تحملت کردم به من زنگ نزن خواهش می کنم.من زنگ زدم جواب داد گفت چی می خواهی بگی .گفتم غلط کردم.گفت تو نرمال نیستی وگرنه جلو اون مردها کنار بزرگراه گریه نمی کردی ، کاری کردی من دیگه روم نشه تو چشم امیر نگاه کنم.اونم امیر دهن لق .الان همه شرکت می فهمن تو این کارو کردی.عذر خواهی فایده نداره.دیروزمو خراب کردی بزار امروز واسه خودم باشم.باز من گند زدم گفتم یعنی من دیگه زنگ نزنم گفت نه نه نه و قطع کرد.

شنبه که با هم کلاس زبان داشتیم اومد.با این که جاهای دیگه خالی بود اومد پیشم نشست ولی یک کلام حرف نزد.کاغذ بهش دادم نگرفت.هر چی بهش میدادم پس می داد تا آخر کلاس که بهش خودکار دادم گرفت.بعد تو کتابش نوشتم منو می رسونی کلاس بعدیم،قول می دم حرف نزنم.داشتیم می رفتیم گفت من کار دارم نمی رسونمت.گفتم تا هرجا می تونی.سوار ماشین شد من وایستادم تو پیاده رو فکر کردم میره ولی اومد سوارم کرد.هیچ حرفی نزدیم.آخرش فقط گفتم ببخشید،غلط کردم بذاز جبران کنم.بهم گفت پیاده شو من می خواهم برم تو بزرگراه.گفتم باشه فقط بگذار جبران کنم.من تا شنبه بهت زنگ نمی زنم تا تو آروم بشی .گفت پیاده شو.نگفت می ذاره جبران کنم یا نه .منم پیاده شدم و گفتم مرسی.ولی اصلا گریه نکردم.حالا نمی دونم کارم درست بوده یا نه؟شنبه زنگ بزنم عکس العملش چیه؟ تو این هفته 2 بار میبینمش ،واسه کلاس زبان.عکس العملم چی باشه؟

مهدی از هیچ کاری واسه من دریغ نکرده ، ماشینم خراب می شد ماشینشو می داد به من خودش با تاکسی می رفت.بینی ام رو عمل کردم تمام مدت تو بیمارستان بود حتی بیشتر از بابام، بهترین سوغاتی ،هر فیلمی می خواستم از زیر سنگم شده برام می آورد همیشه دنبال بهترین ها واسه من بود و..... خلاصه من نتونستم خوبی هاشو جواب بدم.تو رو خدا کمکم کنین از دستش ندم.بهم بگین چی کار کنم.

با عرض سلام و خسته نبشید  من دختری 24 ساله  هستم خواهش می کنم کمکم کنید
حدود 5 سال با پسری دوست بودم او یک سال از من بزرگتراست ما خیلی همدیگررا دوست داشتیم و او هم به من اظهار عشق و علاقه می کرد و به مناسبت های مختلف برای هم کادو می خریدیم ایشان در رشته ای قبول شد که در ادامه مجبور بودند به آلمان بروند و 1 سال و نیم از تحصیلشان راا در آنجا بگذرانند برای همین من به ایشان اصرار کردم تا تکلیف مرا روشن کنذ حدود دو سال به بهانه های آمدن تابستان و امتحانات و ... مرا سرداند اما منکاملا به او اطمینان داشتو وبه خاطرش صبر کردم اما ایشون به من گفت که ما حتما ازدواج می کنیم من هم بهش کاملا اطمینان داشتم و 2 سال صبر کردم و با لاخره ما وقت مشاوره ازدواج گرفتیم و از ما تست گرفتند دکتر به من گفتند که این پسر عاشق توست و تو را می خواهد پس مادر ایشان را خواست اما در عرض 2 هفته همه چیز یک دفعه عوض شد او دیگر جواب تلفن های مرا نداد و از من پنهان شد و به مشاور پیغام داد که خانواده اش راضی نیستند و او هم آلان آمادگی ازدواج ندارد من ضربه وحشتناکی خوردم به طوری که تا مرز جنون رفتم احساس می کردم موجوداتی عجیب و غریب با من حرف می زنند و من جن زده شده ام فقط کارم نماز خواندن و دعا خواندن بود و شبانه روز گریه می کردم و می خوابیدم مادرو پدرم هم متاسفانه باسطح بالای علمی که دارند تصدیق می کردند که من جن زده شده ام و مرا پیش جن گیر می بردند وحتی خودم هم نخواستم دیگر به نزد روان پزشک بروم چون نه تنها به من کمک نشد بلکه یک دفعه همه چیز تغییر کرد من به او التماس می کردم که جواب مرا بدهد اما او بسیار تند با من برخورد می کرد و گوشی را قطع و جواب پیایمک های من را نمی داد تا اینکه بعد از یک ماه پیشم آمد و من آن موقع یک روانی بودم به من گفت که فردا عاظم آلمان است و بسیار شیک و مرتب آمده بود وقتی مرا دید جا خورد اما گفت ما فقط یه رابطه داشتیم و هر رابطه ای به ازدواج ختم نمی شود من هم بدون اینکه حرفی به او بزنم خداحافظی کردم او رفت و برای همیشه آنجا ماند من در ماه رمضان با خواندن دعای مجیر آن دیوانگی مهار شد و الآن 1 سال از این ماجرامی گذرد چند بار از طریق اینترنت با هم چت می کردیم اما همیشه دعوا می شد تا اینکه من برای تولدش کادویی فرستادم اما بعد از دریافت آن کادو او اصلا جواب ایمیل ها و پیام های من را نمی دهد در آخرین چت به من گفت یک روز جبران می کند و پشیمان است که این کار را با من کرده است و گفت اون الن آمادگی برای ازدواج ندارد و بسیار سردرگم است و گفت مواظب خودم باشم اما از طریق سایتی که دارد می بینم که دارد عادی زندگی می کند و فقط برایش اهدافش و ادامه تحصیل و پول مهم است من هم تصمیم گرفتم دیگر برایش پیام ندهم اما مدام در خاطر من است و دلم می خواهد به آلمان بروم و از نزدیک با او حرف بزنم و بپرسم چرا چرا با من این کار را کرد این فکر مدام با من است و هرجور هست می خواهم سال دیگر به آلمان بروم در حال حاضر تنها هستم به شدت از اعتماد کردن به دیگران هراس دارم همش احساس می کنم خدا او را از من گرفت چون هرچه تلاش کردم نشد نمی دانم آیا تقدیر و سرنوشت صحت دارند؟لازم به ذکر است مادرو پدرم با هم اختلاف شدید داشتند و در کودکی صحنه های بدی در ذهنم باقی مانده و حتی آنها را هم در وابسته شدن خودم به این پسر مقصر می دانم و پدرم به شدت کار می کند و هیچ وقت نشده بتوانم چند کلمه با او صحبت کنم با اینکه پدرم از درجه علمی بالایی برخوردار است اما من از دانشگاه غیر انتفاعی لیسانس گرفتم او همیشه به من می گوید که من در توانم نیست که ادامه تحصیل بدهم ومرا می کوبند اما من می خواهم به خارج از کشور بروم و ادامه تحصیل بدهم هیچ کس با من همکاری نمی کند و پدرم فقط به این فکر می کند که من شوهر کنم اما من آمادگی ندارم و هنوز هم یاد آن پسر با من است ...هرچقدر نماز می خوانم قرآن می خوانم احساس می کنم حتی خدا هم با من قهر است دیگر قادر به ادامه این زندگی نیستم و خیلی اوقات تصمیم می گیرم خودم را بکشم تا از آن پسر هم انتقام بگیرم خواهش می کنم مرا کمک کنید آیا می توانم به زندگی برگردم؟اودر فیس بوک هم عضو است چه کار کنم تا شما راضی شوید با او صحبت کنید؟التماستون  می کنم مرا از این وضعیت نجات دهید تا به او نامه ای ندهم راحت نمی شوم آیا این کار درست است؟می شود چند جمله به من بگویید تا برایش بنویسم؟خواهش می کنم کمکم کنید

سلام

من سیما 21 ساله از تهران هستم.

مدت زیادی است که وسواس دارم.ازاینکه پوست صورتم جوش بزند خیلی نگران هستم و همیشه در آینه نگاه میکنم و اگر جوش زده باشم خیلی خیلی ناراحت میشوم و همش به اون جوش فکر میکنم و در آینه نگاه میکنم.خودم فکرمیکنم چون قیافه معمولی دارم ازاینکه جوش بزنم ونازیبا به نظر برسم ناراحت میشوم ویه مدتی هم همش در آینه به قیافه ام نگاه میکردم اما با کمک خدا این رفتار غلط را کنارگذاشتم ولی بعضی اوقات یه فکرهایی میکنم اما بعدپشیمان میشم من دلم نمیخواهد ناشکری کنم ودوست ندارم خداازدستم ناراحت باشه حتی اگر زشت باشم اما بعضی اوقات نمیتونم فکرم را کنترل کنم.

با این اضطراب و فکر پوستم بدتر جوش میزنه.ازخانوادم خجالت میکشم که همش میرم جلوی اینه که جوش نزده باشم.من در فامیل میشه گفت زبانزد خاص و عامم و عاشق کارم هستم.خداروشکر عاشق زندگی و خونوادم هستم.من دوست ندارم خدارو ناراحت کنم.

خواهش میکنم کمکم کنید.

ممنون

سیما

سلام! من 20 سال دارم و مدت یکساله که ازدواج کردم همسرم از ماه دوم ازدواج در روابط جنسیمون نشانه هایی از دگرآزاری داشت و منو می زد به مرور زمان این وضع بدتر شد و  حتی من یک ماه بیمارستان بستری شدم الان هم که چند وقته از بیمارستان اومدم رابطمونو شروع کردیم دوباره شروع کرده هربار قول می ده که دیگه منو نمی زنه ولی من می ترسم که به مرور زمان دوباره هی بدترش کنه ضمن اینکه الانم قلبم مشکل پیدا کرده چند بار کبدمو عمل کردن و گوش چپم نیمه کر شده حدود بیست کیلو توی این یک سال وزن کم کردم همسرم 12 سال از من بزرگتره و منم در برابرش خیلی ریزم و خب در هر صورت از پسش برنمی یام نمی خوام هم بیشتر از این دعوامون بشه چون هربار فقط به ضرر من تموم شده شوهرم مشکلات دیگه ای هم داره اجازه نمی ده من تنها از خونه برم بیرون حق ندارم بدون اجازه ش جایی زنگ بزنم اجازه نمی ده زیاد خانواده مو ببینم و مجبورم کرده بود از دانشگاه انصراف بدم که خب من یه ترم مرخصی گرفتم تا ببینم شرایطم بهتر میشه که بذاره درسمو ادامه بدم که بدتر هم شد الان نزدیک مهرماهه و همسرم فکر می کنه من انصراف دادم  و نمی دونم چی کار کنم خانواده م کسی از زندگی و شرایط من خبر نداره راه های مختلفی رو توی این ده یازده ماهه امتحان کردم ولی هیچ کدوم جواب ندادن هرجا هم مشکلم رو مطرح کردم گفتن باید شوهرت بره پیش یه مشاور یا روانشناس که متاسفانه اصلا ظرفیت پذیرش همچین چیزی رو نداره من بینهایت ازتون ممنون می شم اگه راهنماییم کنین چی کار کنم لااقل الان که من از بیمارستان مرخص شدم دوباره به شدت قبل کتکم نزنه چون سری پیش از مرگ برگشتم و یه آدم مگه چند بار شانس میاره الان به خاطر اوضاعم کمتر می زنه ولی من می ترسم به مرور دوباره بدترش کنه ممنون میشم راهنماییم کنین و البته خواهش می کنم لطفا به ایمیلم بفرستین

خاطرات یک دکتر روان شناس

خاطرات یک دکتر روان شناس

با سلام و عرض خسته نباشید خدمت آقای دکتر : من مرتضی 28 ساله مدت 2 سال است که به بیماری وسواس مبتلا شده ام . در این مدت همواره افکار غلط و بیهوده من را شدیدا مورد آزار قرار داده و به هیچ وجه نمیتوانم از بند این افکار رهایی یابم ومن را در زندگی دچار مشکل کرده است >یکی از این افکار دائم مرا مورد آزار قرار داده اینست که از لحاظ ظاهری خودم را با دیگران از لحاظ ظاهری مورد مقایسه قرار داده و برای داشتن ظاهری بهتر دست به هر کاری میزنم .هر روز جلوی آیینه رفته و قیافه خودم را بررسی میکنم از لحاظ اخلاقی فردی زودرنج و کم صبر شده ام و هر مشکل یا موضوعی که به ان بر می خورم تا چند روز ناخواسته آنرا مورد تجزیه تحلیل خیلی زیاد قرار داده و مرا از کارهای روزمره باز میدارد در مورد افکار دیگران نسبت به خودم نظر بدی دارم و به همه شک دارم .خواهخشمم آقای دکتر مرا راهنمایی کنید چون واقعا دارم زجر می کشم

سلام جناب دکتر ابراهیمی. اجازه بده قبل ازهمه مراتب سپاس خودم را بخاطر کمک تان به بیماران روانی اظهار نمایم

اسمم حمید است ،25 سال سن دارم دراصفهان زندگی میکنم وکارمند یک شرکت نیز هستم. مشکل من بیماری ممتدکمرویی وخجالتی بودن است که هرچه تلاش میکنم گریبانم را رها نمیکند. همین چند لحظه پیش با یکی ازکارمندان دفتر درحال احوالپرسی بودم، دستانم دردستش بود ومدتی به من بدون اینکه چیزی بگوید نگریست، من باوجود تلاش بخاطر حفظ روحیه ام جلو اش کم آوردم ، همه چیز بهم ریخت احساس کردم تمام خون که دراعصابم هست به یکباره توی صورتم جمع شدند ، سرخ شدم خودم را ازدست دادم ، بعد ازاو پرسیدم چه خبرا؟ گفت خبر اینکه خیلی بی غیرتی . این حرف او تاهنوز مثل تیر اعصابم را نشانه گرفته است به شدت ناراحتم ونگران. ازبیماری که هرچقدر برایش تلاش کردم هرقدر کتاب خواندم ومطالعه کردم وراه حلهای ارائه شده رابرای پیشگیری ازخجالتی بودنم به کاربستم به نتیجه موثر نرسیدم.حالا به این نتیجه رسیده ام که درمان روان من باید با دارو امکان پذیر باشد اما هرچه تحقیق کردم هیچ داروی را بخاطر جلوگیری ازاحساسات وتنشهای فوری مانند سرخ شدن ویا تپش قلب نیافتم. دوروز پیش درتحقیقاتم با دارو گیاهی بنام علف چای یا هایپیران که ضد افسردگی واختلالات روانی هست وعوارض جانبی آن هم کمتر است آشنا شدم والآن میخواهم ازآن استفاده نمایم نمیدانم چقدر میتواند درپیشگیری ازکمرویی وخجالتی بودن موثر باشد؟ اما ناگفته نباید گذاشت که من تابه حال دوبار تحت نظر پزشک اعصاب دارو نیزاستفاده نموده ام اما نتیجه دریافت نکرده ام وهیچ پزشک روانی حاذق را نیز دراینجا نمیشناسم تا مشکلم را با او مطرح کنم؟ امروز بصورت اتفاقی آدرس ایمیل شمارا یافتم وخواستم که مشکلم رابصورت خصوصی با شما مطرح کنم . اما میدانی  آقای دکتر که دلیل همین کارم نیز خجالتی بودنم هست؟ لطفا مرا کمک نمایید اگر این وضعیت همچنان ادامه پیدا کند فکر کنم اتفاق  بدی درزندگی ام خواهد افتید چون این بیماری لعنتی به شدت درزندگی ام ریشه دوانیده است.  

با سلام
من دختری 23 ساله هستم لیسانس حقوق
من در سن 15 سالگی با پسری آشنا شدم و به علت اینکه خانواده سختگیری داشتم هیچ وقت غیر از ارتباط تلفنی ارتباط نزدیکتری با هم نداشتیم
بعد از 2 سال دچار شرایط روحی فوق العاده بدی شدم و وقتی به روانشناس مراجعه کردم تشخیص وسواس فکری دادند و از همون زمان شروع به استفاده داروهای اعصاب کردم
به علت شرایط و فشارهایی که از طرف خانواده پیش اومد ارتباط از طرف اون قطع شد ولی من هیچ وقت نتونستم قبول کنم اخه اون تنها دلخوشی زندگی من بود
الان که 6 سال از این قضیه میگذره من تا چند روز قبل نیز تمام سالهای عمرمو با این رویای خوش سپری میکردم  که اون یه روز برمیگرده چون خودش میگفت منو خیلی دوست داره.وبیشتر از یک زن متاهل احساس تعهد میکردم تا اینکه چندروز پیش متوجه شدم این شخص ازدواج کرده.
الان دچار افسردگی شدید شدم و با شنیدن این خبر وضعم به کلی به هم ریخته و تنها انگیزه زندگیم از دست داده ام
از طرفی به شدت از خودم عصبانیم از این همه احساسات غیرمنطقی
و احساس میکنم من یک لحظه برای خودم زندگی نکرده ام.من دلم میخواد مطمئن بشم که علت اینکه منو رها کرده اینکه واقعا منو دوست نداشته چون یه احساس احمقانه ترحم و دلسوزی نسبت بهش دارم.گاهی وقتها فکر میکنم که من باید با وجود اینکه اون ازدواج کرده هنوزم بهش متعهد باشم چون اون یه روزی منو دوست داشته..میبینید چه افکار احمقانه ای دارم
من نمیدونم معنی دوست  داشتن چیه.احساس میکنم هیچ انسانی انقدر قابل اعتماد نیست که بشه با اون پیوند ازدواج بست.من فوق العاده در مورد مسئله نجابت و پاکی حساس هستم و همیشه بزرگترین دغدغه ذهنم بوده
لطفا به من بگید که من بیمارم و علت تمام این احساسات و اعمال احمقانم فقط بیماری من بوده
و چگونه باید کمک بگیرم چون دیگه در مرز خودکشی هستم
با تشکر