غرب دارد به رویای ده ساله خود در منطقه خاورمیانه نزدیکتر می شود. آنچه را که بوش پدر آغاز ساخت اوباما نیز تکمیل نموده و محصول آنرا خلف جمهوری خواه وی خواهد چید. قویا" معتقدم تسلط بر ایران و تنگه هرمز برای امریکا و اروپا اهمیت حیاتی دارد. دلایل این ضرورت به شرح زیر می باشد:  

الف: پس لرزه های بحران اقتصادی اکنون معاش غرب را به لرزه در آورده است. تحلیلگران به تداوم آن در سالیان بعد اعتقاد راسخی دارند. 

ب: روسیه مار زخم خورده ای است که در حال حاضر به ترمیم زخمهای فروپاشی اقتدار خود می پردازد. نگرانی غرب از مداوای این زخمها و برگشت به دوران جنگ سرد است. 

ج: چین اصلی ترین منبع نگرانی غرب است. سیطره این اژدهای قدرتمند بر اقتصاد جهانی آنچنان است که هیچ کشوری از دامنه نفوذ آن در امان نیست.  

د: بحران انرژی کم کم چهره مخرب خود را عیان می سازد. قلب انرژی جهان یعنی خاورمیانه برگ برنده قدرت حاکم بر ای منطقه است. 

ه: نظامهای دیکتاتوری کهنه خاصیت مقابله ای خود را در برابر عوامل نگران ساز غرب از دست داده اند و بتدریج با نظامهای خود کنترل کننده باید جایگزین شوند تا بعنوان پیاده نظام و سپرهای طبیعی در آینده نقش مهم خود را ایفا نمایند. 

          با توجه به این مقدمه شیوه های متنوعی توسط متخصصان جنگ روانی بکار گرفته می شود تا هزینه عملیات به نحو چشمگیری کاهش یابد. جنگ روانی بعنوان بخش غیر قابل انفکاک سیاست مدرن نقش بسزایی در طراحی هر گونه عملیات در سطح جهانی به عهده دارد. یکی از این تکنیکها که به کرات توسط امریکا و اروپا استفاده می شود تکنیک حساسیت زدایی تدریجی است که در روانشناسی بالینی در درمان فوبیا یا ترسی مرضی کاربرد بسیار ثمربخشی دارد. در این شیوه درمانی محرک ترسناک در طی درجات بسیار خفیف تا شدید به ترتیب ارائه می شود تا آمادگی پذیرش آن در وی ایجاد شود. به عبارت دیگر سطح تحمل بیمار بتدیج با تجربه سطوح مختلف از لحاظ ضعف و شدت محرک افزایش یافته و در نهایت نسبت به محرک واقعی در شرایط بیرونی واکنش عادی نشان خواهد داد. شکل مبدل این تکنیک در سیاست به شکل پیچیده ای مورد استفاده قرار می گیرد. عملیات روانی بر اساس این شیوه به ارزیابی مکرر موقعیت قربانی و تحمیل کش و قوسهای مصنوعی با درجات مناسب  با موقعیت کشاندن حریف و نگه داشتن وی در موقعیت مورد انتظار که تا وقوع رفتار مورد نظر از سوی قربانی ادامه می یابد. چنین کارکردی در سطح شبکه بزرگی از عوامل امکان پذیر می گردد که در هماهنگی بسیار نزدیک با یکدیگر قرار داشته باشند. در جنگ سوم خلیج فارس این تکنیک در سه سطح در حال انجام است : 

سطح اول : ایجاد آمادگی در افکار جهانیان برای پذیرش محرک ناخوشایند حمله به ایران و قبول آن به عنوان یک ضرورت . 

سطح دوم : کاستن ضررهای ناشی از شوک حاصله از حمله به ایران و عوارض تضعیف کننده آن در اقتصاد جهانی و کنترل تبعات آن. 

سطح سوم : در صورت رو کردن برگ حمله نظامی امکان سازش ایران و تن دادن به خواسته های غرب بسیار بالا می رود که مطلوب غرب نمی باشد. هر گونه سازی و مماشات در قبال غرب از سوی ایران برای کشورهای متحد و ناتو یک فاجعه به حساب می آید. بازی دوگانه مشوق و تنبیه از سوی دول متحد صرفا" برای خرید زمان تا تاثیر کامل تکنیک حساسیت زدایی به شرح گفته شده در بالا می باشد. 

           مثال برای تکنیک روانی حساسیت زدایی تدریجی: 

بیستم ژانویه : اوباما اعلام کرد سیاست وی در برابر ایران به آشفتگی اقتصادی در این کشور انجامیده است و سارکوزی از فاجعه آمیز بودن حمله به ایران سخن به میان آورده است . تحلیلگران و سیاستمداران ایرانی از کنار هم گذاشتن این دو نقل قول چنین برداشت می کنند که گزینه نظامی  از سوی غرب غیر ممکن می باشد. نتیجه آن به شکل کوبیدن بر طبل جنگ و قدرت نمایی بیشتر در برابر ماشین هولناک جنگی آمریکا و متحدانش می گردد که خواسته اصلی اروپا و امریکا برای تدابیر بعدی می باشد.

ترور از دیدگاه روانکاوی تعریفی متمایز دارد : رفتاری است که نابودی دیگری را شرط بقای تروریست می سازد. عملی است که در دو سطح همزمان وهمی و واقعی به قصد نابود سازی هدف مشخصی بوقوع می پیوندد تا تضمینی باشد بر بقای یک ایده یا فکر یا ساختار. وهمی است از آن لحاظ که چهارچوبهای هیجانی و هسته های برانگیزاننده ناخودآگاهی درآن موثر است و واقعی است از آن جنبه که برنامه هدفمند دارد و در راستای ستیابی به نتیجه ای معین عمل می نماید. ترور یکی از دست اندرکاران پروژه اتمی ایران در هفته اخیر فرصتی فراهم آورد تا پدیده ترور را از زاویه روانکاوانه مورد بررسی قرار دهیم. این پدیده در قالب سه بخش تقسیم می گردد. اول آمر اصلی دوم هدف ترور یا قربانی و سوم عامل یا عاملین اجرا . رفتار هر کدام از این بخشها را در دو قالب وهمی و واقعی می توانیم به شکل زیر مورد تفسیر قرار دهیم :

سلام دکتر
راستش چیزی حدود یک سالی میشه که دنبال یه همچین جایی می گشتم.من حتی به استاد ..... هم ایمیل نوشتم اما ایشون انگار ما رو قابل ندونستن.
الانم که نامه های بچه ها رو خوندم کلی خوشحال شدم که جایی هست که منم دردمو بگم.
راستش من از ۷ سالگی خودارضایی دارم.الانم ۲۱ سالمه ولی نتونستم موفق به ترکش بشم.البته قبلا بچه تر که بودم این کار رو من بصورت روزانه و سه چهار مرتبه در روز انجام میدادم.
اما الان خیلی کمتر شده.ولی همینم نتونسته حالمو خوب کنه.چون من مرتب توبه کردم و باز این کار رو کردم.حالم روز به روز داره بدتر میشه.از لحاظ روحی خیلی پرخاشگر و بی حوصله و بی انگیزه شدم.
دکتر یه راه نجات بذارید پیش پام.
من قبلا با روانشناس تلفنی هم صحبت کردم چون روم نمیشد رو در رو این موضوعو مطرح کنم اما هیچ نتیجه ای نگرفتنم.تازه بدترم شدم.قبلا عذاب وجدان شدید و گریه میومد سراغم بعد از اینکار.اما الان به لطف همکارتون که این مسئله نباید باعث احساس گناهت بشه و خب طبیعیه و یه مشت از این مزخرفات یه مدته دارم خودمو توجیه می کم.
دکتر به دادم برسید.نجاتم بدید.من تو تمام عمرم همش یه بار فیلم بد دیدم اونم خودم نمی خواستم اتفاقی پیش اومد که فورا حذفش کردم.ولی از پارسال تا الان یه چندبار وسوسه شدم داستانای بد خوندم.اونم اصلا فکر نمی کردم که توی ذهنم بمونه.من فکر می کنم دلیل اصلیش مادرم و خاله هام باشن.
یادمه بچه که بودم وقتی میومدن خونه امون اصلا رعایت نمی کردن و هر حرفی رو پیش من میزدن.به بهانه ی اینکه بچه ام و نمی فهمم.
دکتر شما رو بخدا نجاتم بدید.گاهی وقتا اینقد از خودم بدم یاد که دوست دارم خودکشی کنم.همش مرگ و جهنم تو سرم می چرخه.گاهی وقتا.خدایا منو ببخش.از رحمت خدا هم نا امید میشم استغفرالله.
جدیدا هم رابطم با خدا خیلی شکر آب شده.فقط نمازامو می خونم.نه درد و دلی نه راز ونیازی.آخه همش با خودم فکر می کنم چه شبا که ننالیدی که ای خدا.من کسی رو جز تو ندارم.نمی تونم دردمو جز به تو به هیچ بنده ایت بگم.خدایا نجاتم بده.پس چی شد؟چرا الان اینجایی؟
تازگیا اصلا حوصله ی حرف زدن با خدا رو ندارم.فکر می کنم نمی خواد حرفامو بشنوه.اصلا دوست ندارم مفاتیح الجنان رو باز کنم یا یه دعا بعد از نماز بخونم.یا حتی گریه کنم واسه بدیام.قبلا اشکم روان بود اما حالا نمیدونم چم شده؟
فقط میدونم خیلی خسته شدم.از خودم از این مرض لاعلاج .زندگیمم از روال عادیش خارج شده.دلم به هیچ کاری نمیره.همش بهونه و توجیه کم کاریامو می کنم.خودمم خسته شدم به امام زمان.
دکتر کمکم کنید تا از بین نرفتم.حس می کنم به انتها رسیدم.تموم شدم.
منتظر کمکتون هستم.
تو رو خدا زود جواب من بدبختو بدید.
ازتون سپاسگزارم.اما تو رو خدا نشید جریان آقای ......دو ماهه که منتظر جوابشونم.اما انگار نه انگار یه بدبختی این گوشه ی دنیا منتظر راه حلشه.

سلام آقای دکتر من دختری هستم حدودا25ساله عاشق مردی هستم اما متوجه شدم که او همجنسگرا می باشد. من تا به حال چیزی در مورد همجنسگرایی نمی دانستم چند وقتی است که از طریق اینترنت خواستم اطلاعاتی کسب کنم اما چیز زیادی دستگیرم نشد . می خواستم بدانم ایا همجنسگرایی یک بیماری است و آیا درمان پذیر است؟ اصلا آیا اکتسابی است و یا اینکه در درون و ذات این افراد این حس وجود دارد؟
خواهش می کنم مرا راهنمایی کنید که چه باید بکنم؟ هم دوست دارم اگه کمکی می شود به او بکنم هم نمی دانم می توانم کاری بکنم یا بگذارم در دنیای خودش زندگی کند؟
پیشاپیش از راهنمایی شما سپاسگذارم

نمی دونم از کجا شروع کنم . دختری 32 ساله هستم حدود یک سال و نیم است با پسری 6 سال کوچکتر از خودم آشنا شدم.در مشهد دانشجو هستم و او مشهدی است. تا قبل از آن با هیچ پسری بیشتر از دو ماه دوست نمی شدم. پسرا زود از دلم می افتادن و از اونا زده می شدم حتی با هیچ کسی انقدر نزدیک نشدم که بخوام با هاش رابطه داشته باشم. همیشه از ارتباط جنسی می ترسیدم. اما وقتی با محمد آشنا شدم اول فکر  میکردم یک دوستی ساده است. اون خیلی تلاش کرد تا به دلم راه پیذل کنه که بالاخره هم موفق شد. خیلی برام عزیزه و بدون اون نمی تونم زندگی کنم. اونم می گه منو خیلی دوست داره. برام ارزش قائله مدتی پیش ازش خواستم که با هم ازدواج کنیم اما اون گفت اهل ازدواج نیست. من خواستم بزارم کنار اما با هزار قسم و آیه اون گفت تا آخر زندگیم باهامه اما نمی تونه ازدواج کنه. فکر کردم شاید بخاطر موقعیت خودش یا خانوادش یا کارشه. چون وقتی اودم اونو ترک کنم تا به حد مرگ رسیدم اون به روح و جسمم جوری وارد شده که نمی تونم رهاش کنم. تصمیم گرفتم همینطوری ادامه بدم خیلی. دیگه در مورد ازدواج باهاش صحبت نمی کنم و همیشه بهش می گم که ما بدرد ازدواج با هم نمی خوریم . فکر کردم تفاوت سنیه. که اون به من گفت نه سنم و نه چیزه دیگه. به من این اطمینان رو داد که روزی بخواد ازدواج کنه فقط منم که با هاش ازدواج می کنه.  . .  من قبل از این آشنایی به دلیل از دست دادن مادم افسردگی شدید داشتم. الان فکر می کنم دوباره این افسردگی گریبانم رو گرفته. خیلی اونو اذیت میکنم یا مریضم با گریه می کنم وقتی سعی می کنم شاد باشم بیشتر  افسرده می شم. همش دلم می خواد با اون باشم . این مسئله که مدتی دیگر درسم تمام می شود و بر می گردم تهران و اون  و دیگه نمی بینم دیوونم می کنه. همش می خوام این رابطه را قطع کنم که کمتر به جنون برسم اما دوست داشتن اون داره دیوانم می کنه. شاید برخوردهاش هم هست. چون من باهاش رابطه جنسی داشتم فکر کردم شاید برا همین منو انتخاب نمی کنه البته خودش میدونه که من چون دوسش داشتم راضی به این رابطه بودم و فکر نمی کردم دارم گناه می کنم. چون فقط اون بود و اون. وقتی باهاش مطرح کردم ماه ها حتی سعی می کرد منو تحریک نکه تا بهم ثابت بشه که منو به این خاطر نمی خواسته. فکر می کنم بخاطر دوست داشتن او دارم به جنون می رسم. روی درسم اثر نمی زاره . توی کارهام نه اما در رفتارم اثر گذاشته. یا دارم گریه می کنم یا داد می زنم. تحمل شنیدن هیچ حرفی و ندارم. با کوچکترین تلنگری از پا می افتم. احساس می کنم به پوچی رسیدم. می خوام از این تنهایی بیام بیرون نمی تونم. یک پدر پیر دارم که انقدر سرش داد زدم که خودم شرمنده ام اما تاثیرات روحی در رفتارم  بیشتر از همه خودم رو آزار می ده. خواهش می کنم کمکم کنید

با عرض سلام و خسته نباشید
من روزبه هستم و 27 سال دارم و مجردم
و از بچگی شدیدا عاشق جوراب زنونه هستم و علاقه خیلی زیادی دارم به دیدن جوراب زنونه پای خانوما و خودمم از بچگی همیشه جوراب زنونه میپوشم ( البته دور از چشم خانواده ولی بعضی از دوستام میدونن که جوراب زنونه دوست دارم و میپوشم) روزی هم جوراب زنونه نپوشم یه جوری میشم بی قرار و....می شم.
بد جوری پوشیدن و دیدن جوراب زنونه حشریم میکنه و حال رو بد میکنه...و یا خود ارضایی میکنم یا با دوست دخترم که برام جوراب زنونه میپوشه خودم رو خالی میکنم...( راستی اینم بگم که هیچ وقت بدون جوراب زنونه سکس یا خود ارضایی نمیکنم ...اصلا اون سکس بدون جوراب زنونه بهم  حال لذت نمیده...
حالا نمی دونوم این کارم خوب هست یا نیست...!
ولی خودم بعضی وقتا دوست دارم که این حس توی وجودم باشه...یه فانتزی خیلی خوبه وسع موقع سکس...ازش لذت میبرم...
ولی اگه میشه کمکم کنین که چی کار کنم !!

سلام
از اینکه کسی رو پیدا کردم تا بتونم با اون صحبت کنم خیلی خوشحالم.
من با یه پسر اشنا شدم  که عاشق اینه که برده باشه و من میسترس اون باشم
اولش اصلا باورم نمی شد که چنین چیزی وجود داشته باشه چون از جریان میسترس و بردگی چیزی نمیدونستم.دوست داره دستمو ببوسه بهش دستور بدم وهر تنبیهی که بگم انجام بده .خودش میگه میخواد تجربه کنه .
اما حالااز رفتارش خسته شده  ولی قدرت و توانایی نداره که بتونه این احساسو کنترل یا حتی سرکوب کنه
حالا من میخوام کمکش کنم یه راه حلی بدین که من بتونم کمکش کنم .خواهش میکنم کمکم کنید

اقای دکترابراهیمی سلام.من دختری هستم۲۱ساله من راجع به یه موضوعی وسواس فکری دارم فقط خواهش میکنم موضع گیری نکنیداخه اون چیزی که بهش وسواس دارم خیلی گناهه.از گفتنش شرم دارم.اون اینه که:من خودم رومجبور می دونم که به اشخاص مقدس مثل امام ها توی فکرم توهین کنم ولی به زبون نمیارم وبعضی وقتها این فکرهاغیرارادی سراغم میان وبیشتر وقتهابا اراده خودم ایجاد میشن.به این دلیل میگم با اراده چون وقتی جلوی خودم رو میگیرم دچار تنش میشم وبرای رهایی از اون به اون افکار بر میگردمولی در حین این افکار برای مقابله با اونا این اشخاص مقدس رو با صفات خوب یاد میکنم ولی اخرش موفق نمیشم بدترین وضع حین نمازبوجود میاد جون باید حواسم جمع نماز باشه دیگه کنترلم روی این فکر کم میشه من دچار عذاب وجدانم لطفاکمک!

سلام آقای دکتر   سه سال پیش با همسرم دچار اختلاف شدیدی شدم   5 ماه خانه را ترک کردم. دراین مدت همسرم با دختری آشنا شد وتصمیم به ازدواج با او گرفت .بعد از مشاوره تصمیم به بازگشت گرفتم .با تمام تلاشی که برای بهبود وضعیت زندگی کردم متوجه شدم ایشان با خانم مطلقه ای رابطه دارد .وقتی موضوع را با او در میان گذاشتم به من این اطمینان را داد که  این رابطه را تمام میکند. ولی دوباره بعد از 6 ماه متوجه شدم هنوز با این خانوم رابطه دارد .این بار از او درخواست کردم از هم جدا شویم ولی ایشان مخالفت میکند  وادعا میکند این خانوم ایشان را تحدید کرده و او را به ادامه این رابطه مجبور کرده است (البته من استدلال ایشان را باور نمیکنم) .این بار نیز با اصرار از من خواسته چشم پوشی کنم ومیگوید به تو اثبات میکنم که این رابطه را تمام میکنم .دیگر به او اطمینان ندارم .هرچند رفتارش با محبت ومهربانی همراه است اما فکر میکنم تظاهر به محبت میکند .این موضوع مثل خوره همه وجودم را گرفته. به طور جدی با او صحبت کرده ام    حتی از او خواسته ام اگر من عیبی دارم بگوید تا مشکل را بر طرف کنم اما میگوید عیب از تو نیست . لطفا راهنماییم کنید برای خلاص شدن از این کابوس چه کنم؟

یک زندانی که سالها در بند اعدامی ها بود در زمان مرخصی برایم چنین تعریف می کرد:

           احمد رضایی فرزند محسن رضایی در دبی خودکشی کرد. هر چند هنوز بطور کامل چند و چون مرگ وی مشخص نشده است اما تشخیص مرگ وی به عنوان خودکشی چندان بی ربط نمی باشد. منابع قانونی امارات نیز مرگ وی را خودکشی اعلام نموده اند. این اتفاق بهانه ای شد تا به احوال بخشی از افراد این جامعه که عنوان آقا زادگی را یدک می کشند بپردازیم و پرده از رنجی که از دگرگونگی اوضاع زندگیشان می کشند سخن به میان آوریم. ناهمسویی جریان زندگی آقازاده ها با همسن و سالهای غیر آقا زاده و عادیشان و زندگی آنها در اکواریومی بنام خانواده و قید و بندهای بیش از حدی که بر دست و پایشان نهاده می شود و   در نتیجه تافته ای جدا بافته تلقی می گردند . فضای متعارض زندگی آنان با جریان عادی زندگی مردم کوچه و خیابان باعث ایجاد سازمانی وهمی و نا همخوان با واقعیت می گردد که تحت عنوان گسست روانی و رفتاری با محیط از آن نام می بریم. این گسست موجب ایجاد واکنشهایی در چهارچوب عواطف و احساسات فرد گردیده و در نهایت وی را به انزوای کامل و افسردگی و اقدامات نامتعارف و بیمارگونه سوق می دهد. در جامعه ایرانی ما در قالب آقا زادگی و آقا زادگان با طبقه ای نو ظهور به دلیل شرایط سیاسی و اجتماعی و فرهنگی مواجه می شویم که با سایر طبقات اجتماعی تفاوتهای اساسی و بنیادین دارند. این افراد به دلیل برخورداری از رانت قدرت پدران خود و دسترسی بیحد به امکانات زندگی و رفاه مطلق در شرایطی قرار می گیرند که از جهاتی می تواند بشدت آسیب زننده و نامتعارف تلقی گردد. با توجه به تجربه کاری خود به عنوان یک روانشناس در این زمینه عمده این شرایط را به شرح زیر ارائه می نمایم: 

 

۱- به دلیل مشغله والدین فضای ارتباطی اعضای خانواده با ترکیبی از دخالتهای شغلی و کارکردهای عادی درون خانواده روبرو می شویم. کودکان این خانواده ها مجبورند از همان اوان خردسالی درگیر مسائلی شوند که چندان ضرورتی بدان ندارند و در عوض فرآیندهای طبیعی و عادی حاصل از ارتباطات عاطفی و هیجانی آنان دستخوش آسیب و بی توجهی قرار می گیرد. 

 

۲- حساسیت شغلی والدین به خودی خود موجب کنترلهای افراطی بر روابط کودکان این خانواده ها با دیگران و بخصوص کودکان خانواده های عادی می گردد. با توجه به اینکه تعامل با همسن و سالها نقش مهمی در شکل گیری شخصیتی کودکان ایفا می نماید آقا زاده ها محرومیتهای جدی در این زمینه را تجربه می کنند که می تواند زمینه ساز ناتوانی های بعدی و شکل گیری ساختار روانی افسرده ساز در آنان گردد. 

 

۳- به دلیل فاصله عاطفی و هیجانی والدین از فرزندان به علت مشغله زیاد فرزندان خانواده  با انباشتگی نیازهای روانی در سازمان ذهنی خود روبرو می شوند. در طی سالیان متمادی این نیازها قابلیت ارضا و تخلیه و تسکین نمی یابند و در نهایت به شکل احساس ناکامی شدید بیرون ریخته شده و قابلیت ابتلا به افسردگی را در آقا زاده ها افزایش می دهد. 

 

۴- در جلسات روان درمانی آقا زاده ها به خوبی می توان خشم ناشی از تابعیت همراه با تحمیل از والدین صاحب مقام را در قالب میل به تخریب و انهدام تصویر وهمی والدین در جریان برون ریزی وهمی در فرآیند تداعی آزاد مشاهده کرد. آنها می خواهند خود را از هر چیزی که به اطاعت وادارشان سازد برهانند و زنجیرهای اسارت طلایی که بر دست و پایشان سنگینی می کند را بدرانند و جامهای زهر مرصع خود را در زیر پا لگد کوب سازند.  

 

۵- روابط درون خانوادگی آقا زاده ها همچون روابط والدین از مراکز قدرت از همان دوران ابتدای کودکی به شکل اطاعت محض شکل می گیرد. همه چیز در حول و حوش مسئولیت و اطاعت و فقدان پرسش و سئوال شکل گرفته  و خواست و اراده فرزندان چندان اهمیتی ندارد. عاقبت این جریان به ناکامی و نتیجه حتمی آن یعنی افسردگی ختم می گردد. 

 

۶- به دلیل فاصله روانی و رفتاری آقازاده ها از جامعه عادی و کنترل افراطی یک بعدی توسط والدین و تلاش در جهت مطیع ساختن آنان بتدریج ساختار وهمی آنان با رگه هایی از خود مرکز بینی و خود محوری و خود شیفتگی بیمارگونه شکل می گیرد. گاه این تشکیلات وهمی با ترکیب و تداخل با رانت بی انتهای قدرت که توسط والدین در اختیار فرزندان گذاشته می شود می تواند به ناهنجاریها و ناسازگاریهای جدی روانی منجر گردد. یکی از دلایل شیوع رفتارهای ضد اجتماعی در آقا زاده ها می تواند از چنین روندی برخوردار باشد. 

 

        

   ؛  همه هستی من آیه تاریکیست

                            که ترا در خود تکرار کنان

          ابتلا به بیماریهای سخت تنها بدن بیمار را درگیر خود نمیکند بلکه سازمان روانی وی را بشدت در هم می ریزد و عوارض دهشتناکی را به همراه می اورد. این تغییرات با تشخیص پزشک آغاز می شود و پروسه پیچیده ای را به همراه خود آغاز می سازد. واکنش اولیه با شوک و ناباوری همراه است. ممکن ساعتها و روزها و ماهها به طول انجامد اما مرحله بعدی که انکار است کلیت بیماری را هدف می گیرد و می تواند مدتها ذهن بیمار را در تسکینی وهمی نگه دارد. بعد از آن افسردگی و پذیرش بیماری است که بیمار را به ناچار به تکاپو برای درمان معقولانه و منطقی وا می دارد. ماندن در هر کدام از مراحل فوق و گذار از آن به عوامل متعددی بستگی دارد که مهمترین آن تجربیات قبلی و شخصیت فرد و میزان پختگی هیجانی و هوشی وی دارد. هر چه انسجام روانی و رفتاری بیشتری وجود داشته باشد فرد به همان نسبت زودتر به آخرین مرحله که پذیرش بیماری و تلاش در جهت استفاده از شیوه های صحیح برای زنده ماندن است می رسد.

                                  www.drebrahimi.ir  

خبر تلخ و دردناک بود. نهال سحابی زن 37 ساله به دنبال خودکشی بهنام پسر 22 ساله خودکشی می کند . برای کالبد شکافی روانی این خودکشی تمام وبلاگش را از اول تا آخر خواندم. آنچه در وبلاگش دیدم سراسر طغیان و سرکشی یک روح بشدت افسرده بود که دلبستگی خاصی به دنیا نداشت. انگار با زندگی سر جنگ داشت. همه چیز در ابتدا در هاله ای از خشمی غیر قابل کنترل به پیش می رفت تا اینکه جوانی وارد زندگی او شد. جوان دارویی بود بر درد بی درمان و جانکاه وی. در وبلاگش می توان این دلبستگی حیاتی به او در قالبی پنهان و ناآشکار رد و نشان یافت. دوری و نزدیکی و قهر و آشتی و شکایت و مهر ورزی ماهها ذهن دردمند او را با این نورسیده به زندگی تاریکش مشغول می سازد. تا بدانجا در هم حل می شوند که طاقت فراق از هم ندارند. برای حفظ جوانک بازی مرگ را با او آغاز می سازد و اوهامش را از مردن با او درمیان می گذارد غافل از اینکه دیگری آنگونه در وی حل غرق شده است که طاقت این گفتار را ندارد و زودتر خویشتن را به دام مرگ می افکند تا داغ مرگ معشوق را پیشاپیش تجربه نکند. نهال زمانی به خود می آید که پسرک در آغوش خاک تیره خفته و او شرمگین و خشمگین از رخدادی که در وقوع آن مسئول بوده با اندوهی بی پایان خود را به دام مرگی می سپارد که شاید همیشه آرزوی همیشگی وی بوده است. دو پست آخر وبلاگش کلید این بازی وهمی است  که با جوانک آغاز ساخته و تراژدی شومی که هیچگاه در مخیله اش نمی گنجید را رقم زده است و ناخودآگاه خوانندگان وبلاگ خود را از آن آگاه ساخته است. پست اول وداع با همگان است که در آن بر نابهنگامی مرگ معشوق و ناچاری مرگ خود سخن رانده است و رقص مرگی که با بهنام آغاز می سازد و در اصل به زندگی خویش پایان می بخشد و در پست دوم اعترافی هولناک را می خوانیم که به جبران گناهی نابخشودنی خود را به مجازات مرگ محکوم می نماید. دو پست آخر وبلاگ وی را بخوانید و در انتها روانکاوی اعتراف تلخ وی را با تحلیل پست دوم وی می آورم :

           ( از دانشجویانم خواسته بودم تا کیسهای جالب را در درس درمان به کلاس بیاورند تا مصاحبه حضوری زنده با آنها داشته باشم . مورد زیر را یکی از دانشجویان ساعی ام از بند کارگری زندان آورده بود .نوشته زیرخلاصه مصاحبه تشخیصی است که با او داشتم. یافته بدست آمده می تواند به عنوان مبنایی برای سبب شناسی روانی رفتارها و آسیبهای جنسی در پژ‌‌وهشهای آتی استفاده شود.)    

           صورتش فاقد مو بود . چهره ای کاملا" زنانه. فد بلندی داشت. اما لباسهای مردانه پوشیده بود. اشتباه نشود ! او نه ترانس بود و نه گی ! بلکه زنی بود که از کودکی توسط مادر به اشتباه محکوم شده بود که در قالب یک پسر لباس بپوشد و زندگی کند و بازی کند  و بعدها با مردها دمخور شود. چنین موردی را در طول سالیان طولانی کار کلینیکالم نه دیده بودم و نه شنیده بودم. شاید در تاریخ آسیب شناسی روانی هم چنین حکایتی تابحال روایت نشده است. ماجرایش از لحظه تولد آغاز شده بود. در بیمارستان پرستاران به مادر گفته بودند که دخترش زائده کوچکی در ناحیه تناسلی دارد که در نگاه اول آلت ناقص و رشد نایافته مردانه است اما باید جراحی شود و برداشته شود چون فرزندش دختر است با تمامی بخشهای زنانه نظیر رحم و تخمدان و مجرای تناسلی . مادر نوزاد به خانه می برد ولی به دلیل علاقه زیادی که به پسر داشته و همچنین ترس شدید از شوهر موضوع را از همه پنهان ساخته و بر طفلش لباس پسرانه پوشانده و به هیچ کس اجازه نمی دهد از این راز سر به مهر مطلع شود.در چهارده سالگی اولین پریودش را پسرک ! تجربه می کند و موضوع را با مادر در میان می گذارد و مادر عملا" سعی می کند او را هم با خود همراه سازد. مادر مانع درس خواندن وی می شود و همیشه مثل سایه با او همراه می ماند. همواره مادر را می دیده که اشک در چشم دارد و با نگرانی بر او می نگرد و از او می خواهد که در پوشیده نگه داشتن رازش بکوشد.  

           می گفت از بلوغم به بعد وقتی دستم به بدن پسرها می خورد مور مورم می شد  احساس عجیبی به من دست می داد. دوست داشتم آنها را در آغوش بگیرم و بدنم را به بدنشان فشار دهم. دوست داشتم لباس دخترانه بپوشم اما هیچ احساس خاصی نسبت به دخترها نداشتم اما از هم صحبتی با آنها لذت می بردم ولی بدنشان برایم هیچ جاذبه ای نداشت.

          در اوایل بیست سالگی گذارم به پزشکی قانونی افتاد و همه متخصصان نظرشان به دختر بودن من بود اما خانواده ام دیگر نمی توانستند بپذیرند که عوض شوم. به ناچار در همان لباس مردانه وادارم کردند با دختری ازدواج کنم اما مشکلاتم تازه شروع شد. از او بدم می آمد و حتی نمی توانستم برای لحظه ای تصور کنم که او همسرم است. برای خودم یک دوست پسر پیدا کردم و حتی با او رابطه جنسی نیز داشتم. در دادگاه به دلیل شکایت همسرم و درخواست مهریه اش محکوم به زندان شدم و هر چه به قاضی گفتم که من یک زنم باور نکرد و به تمسخرم پرداخت. رئیس زندان ماجرایم را باور کرد و به بند باز انتقالم داد چرا که اگر زندانیان مرد از ماجرا آگاه می شدند تکه بزرگم گوشم بود!!. سه بار اقدام به خودکشی و بیست و چهار  ماه اقامت در بیمارستان روانی و یک زندگی پراز درد و رنج و ملالت حاصل این اشتباه مادرم بوده است.

          یافته پژوهشی ما با این کیس به این واقعیت اشاره دارد که محیط به تنهایی نمی تواند خصوصیات ذاتی و درونی هویت جنسی را مورد تغییر قرار دهد حتی اگر فرد از دوران کودکی در معرض دائمی فشارهای محیطی برای الزام به تغییرقرار داشته باشد.

           هشتاد سالی از زمانی که "  ادوارد ثرندایک  "یکی از نظریه پردازان معروف روانشناسی و صاحب قانون اثر  در کنگره روانشناسی امریکا با کمال فروتنی اعلام کرد که بخش دوم قانون او که بر کاهش رفتارهای نامناسب با استفاده از تنبیه دلالت داشت اشتباه بوده است می گذرد. از آن زمان هزاران نظریه پرداز با مشاهدات و بررسیهای دقیق به تایید نظر او پرداخته اند. مجازات هیچگونه اثر بازدارندگی از جرم و جنایت ندارد و برعکس دیدن صحنه مجازات می تواند به ترویج خشونت و از بین رفتن قبح رفتارهای پرخاشگرانه در سطح جامعه منجر گردد.

           قاتل میدان کاج را که به دار آویختند به شهادت عکسها و فیلمها و گزارشهایی که به سراسر جهان مخابره گردید هزاران نفر بطور زنده نظاره گر جان دادن وی بودند. د رلحظه ای که طناب بالا کشیده شده بود جمعیت با شور و هیجان بی سابقه ای با فریادهایی از سر شادی و شعف به پایکوبی پرداختنند و از عاملان اعدام وی تشکر نمودند. در بسیاری از روزنامه ها عکس جنازه آویزان فرد معدوم با شکلی تمام قد و با هیبتی دهشتناک چاپ گردید و خاطر امت غیور از این بابت برای همیشه آسوده شد! .

          فروید در نظریه روانکاوی خود بر غریزه مرگ اشاره ای قوی دارد. بر اساس این تئوری مردمان همانگونه که به زندگی می اندیشند مرگ را نیز دنبال می کنند. تمایلات مرگ خواهانه ریشه در سازمان روانی و رفتاری همگان دارد. مشاهده مرگ دیگری دو خاصیت همزمان دارد : مشاهده گر با استفاده از مکانیسم جابجایی مرگ را به  دیگری فرا می افکند و جان خویش رهایی می بخشد وبا واپس روی به دوران توحش بشر ابتدایی رفتار غریزی بقای نوع را بروز می دهد و دوم اینکه غریزه مرگ طلبانه خویش را به ارضا نزدیک می سازد.

          در بیماران مبتلا به سادیسم جنسی یکی ار مهمترین راههای کسب ارضای جنسی ضرب و شتم و آزار شدید بدنی شریک جنسی است. حتی مشاهده صحنه های همراه با آزار و اذیت شدید می تواند به انزال جنسی آنها منجر گردد. آنها قربانیان خود را با شکنجه های وحشتناک و در بسیار موارد با کشتن تدریجی و آرام وبریدن اعضا و مثله کردن مورد رفتار قرار می دهند و به گفته خودشان لذتی وافر و وصف ناپذیر کسب می کنند.

          در بیماران سایکوپات یا ضد اجتماع نیز گرایشهای خشونت گرایانه به عنوان یکی از مهمترین علائم تشخیصی به حساب می آید. آنها برای رسیدن به خواسته های خود از انجام هر گونه رفتارهای پرخاشگرانه در حق دیگران خودداری نمی ورزند. نفع آنی و عدم توجه به نتایج عمل و رفتار از مشخصه های این اختلال شخصیتی و روانی محسوب می گردد. برای آنان نیز دیدن صحنه های خشن و مرگ دیگران لذتی معادل ارضای جنسی دارد.

           در آخر بخش کوتاهی از گفته های یکی از مراجعانم را در اینجا بخوانید :

" دیدن صحنه های اعدام و مرگ و تصادف و اجساد آرزوی همیشگی من است. توی اخبار تلویزیون  روزنامه ها همیشه دنبال مرده ها می گردم. هر چه بیشتر بمیرند لذتش برای من بیشتر است. یکبار توی خیابان یکی را دار می زدند. از یک هفته قبلش منتظر روز اجرای حکم بودم. آن شب از شدت هیجان خوابم نبرد. تمام بدنم مور مور می شد. میل جنسی شدیدی در خودم احساس می کردم. وقتی جرثقیل او را بالا کشید من دستم توی شلوارم بود. همزمان با جان دادن او من به انزال رسیدم. لذتی به من دست داد که هیچ چیز دیگر نمی توانست آن را برایم ایجاد کند!!. 

خاطرات یک دکتر روان شناس

          رفتارهای یادگار پرستانه صرفا" محدود به مفاهیم جنسی نمی گردد. در هنر و دین و ادبیات و سایر نمودهای فرهنگی رد پاهای آشکاری از یادگار خواهی و یادگار پرستی را می توانیم مشاهده کنیم. خالصترین شکل فتیشیزم را درجایگاه هنری آن در اشعار حافظ  پیدا می کنیم. فتیشهای حافظ از تنوع گسترده ای برخوردار بوده است .نمونه هایی از آنها را در اینجا ارائه می نمایم :

سلام.وقت بخیر.دختری هستم 38ساله مجرد باتحصیلا ت فوق لیسانس . مولف و مدرس موفقی هستم .اما متاسفانه از هیچی لذت نمیبرم. خیلی دلم میخواد طعم خوشحالی و لذت بردن از هرچه دارم را بچشم. حتی برخلاف دخترهای دیگر دوستی با مرد ایده ال هم مرابه وجد نمی اورد. هروقت یک رابطه قراراست جدی شود ازاینکه وقتم گرفته میشود عصبانی میشم مسلما طرف مقابل نیز بدلیل نداشتن هیچ ارتباط سکسی ویا حتی صحبت دراین مقوله مرا کنار میگذارد. همه انها بمن گفته اند نداشتن رابطه افتخار نیست و من مشکل دارم. بین اعتقادات وارزشهای دونسل گیر کرده ام. من در دوره ای تربیت شدم که نداشتن رابطه ارزش بود اما الان ضد ارزش است.بچه دار شدن ازدواج کردن هیچ یک را نمی توانم دوست داشته باشم لذا این باعث میشه زندگی نرم نداشته باشم. ازاین بی لذتی نیز رنج میبرم. البته خصوصیات افسرده را ندارم شده گاهی اوقات بطور لحظه ای  وگذرا از نعمتهایی که من داده شده احساس بی نیازی و خرسندی کنم اما این حس بسیار کم وکوتاه مدت است. چه کنم تا بتونم مثل باقی دخترها از داشتن شریک زندگی لذت برم و نیز از بقیه داشته هایم. و ادم شادی شوم. ایا الزاما مصرف دارو چاره کارم است؟ چون خانواده بمن میگن باید نزد مشاور بروم. در ضمن  من فقط یکبار در سن 26سالگی عاشق دانشجوی پزشکی سال اخرشدم که متاسفانه مرد فریبکاری بود و هم مرا تلکه میکرد برای نیازهای مادی اش و هم دست آخر فهمیدم ضمن ابراز عشق بمن باشخص دیگری (همکار اینجانب)ازدواج کرده است.بیشتر اعضای خانواده بمن میگویند این افسردگی من مربوط به اثراین مرد است. گرچه من در دوران بحران عشقی ام از فرط گریه نزدیک بود کور شوم اما تونستم بعداز این بیماری کلا بامسئله کناربیام انگار بیماری عشق و ضربه های انراباخود شست.آیا میتوانید مرایاری کنید؟

سلام جناب دکتر.من پسری 28ساله ام متاسفانه بخاطر چهره نسبتا زیبای که دارم از بچگی مورد تجاوز قرار گرفتم اوایل بصورت چاقو تهدید بعدها دیگه خودم عادت کردم طوری که نسبت به جنس مخالف تمایل زیادی ندارم.به اصرارخانواده و فامیل دو سال است نامزدی کردم اما علاقه آنچنانی ندارم.الانم همش توبه میکنم ولی دوباره هوسی میشم عادت کردم بدادن.توروخدا بدادم برسید .هر مرد قوی هیکل و سینه پر موی ببینم دوس دارم رابطه سکسی باش داشته باشم.کمکم کن بخاطرخدا

سلام آقای دکتر خسته نباشید . سوالی داشتم لطفن راهنمایی بفرمایید . من پسری 23 ساله  هستم و نمی دونم چرا وقتی پسرهایی را که در سن 15 یا 16 ساله هستن رو می بینم که زیبا رو و زرنگ باشن خیلی از اونا خوشم میاد و شیفته اونا میشم . وقتی خودم در اون سن بودم تو رشته های ورزشی و رفتارم با دوستام خیلی موفق بودم ولی باز هم چند نفر بودن که شیفته من شدن و به من پیشنهاد دوستی دادن و بعد از مدتی به من پشنهاد می دادند که با اونا رابطه جنسی داشته باشم . از اونجا که اونا همه از من بزرگتر بودن قطعن می خواستن من مفعول باشم . اما اخلاق من جوری بود که خودم همیشه می خواستم فاعل باشم و حرف هیچ کدومشون رو قبول نکردم . تقریبن هرکاری می کنم نمی تونم به پسرها علاقه نشون ندم . وقتی از رفتارشون و برخوردشون خوشم بیاد دیگه همیشه تو فکرشون هستم و هرطور شده می خوام باهاشون دوست بشم . اگه نخام باهاشون رابطه جنسی داشته باشم ولی از حرف زدن و نشستن با اونا خیلی لزت می برم . فکر می کنم مثل بچگی های خودم هستن و اصلن یه حسی خوبی بهم دست می ده . اگه اونا راضی بشن که باهاشون رابطه جنسی داشته باشم واقعن لذت می برم و تو اون لحظه مثل یه ادم دیوونه میشم . نمی دونم اقای دکتر لطفن راهنمایی ام بکنید . میل به جنس مخالف کمتر دارم یعنی کمتر منو تحریک می کنند . ولی وقتی اندام یک پسر کم سن خوشکل رو می بینم شدیدن تحریک میشم و 90 درصد فکرم رو مشغول خودش می کنه . می خوام بدونم ممکنه در آینده برام مشکل درست بشه ؟

با عرض سلام و خسته نباشید
من زنی 42 ساله که 22 سال پیش ازدواج کردم ولی این زندگی بیش از  6ماه طول نکشید هستم که البته 4سال برای جدایی دوندگی کردم
زیاد وارد جزییات گذشته نمیشم مشکل الان من وجود مردی شکاک هست که به گفته خودش زنی خیانتکار داشته که از نظر من تاوان اون خانم رو من دارم پس میدم که البته نمیدونم اون خانم واقعا خطا کرده یا این باز تصور این آقاست
در نهایت بگم که ایشون واقعا نفسهای منو میشمارد و دایما اول حرفهاش کلمه چرا هست
خیلی سعی کردم و میکنم که ازش جدا شم ولی هر موقع اینکارو کردم یا دم خونه میاد یا بدون فاصله شماره منو میگیره
از اونجا که خانواده محترم و با آبرویی هستیم نمیخوام مشکلی پیش بیاد جواب میدم و به آرامش دعوتش میکنم
از هر راهی که فکر کنید سعی کردم حرف بزنم  ولی زمان آرامشش کوتاهه خودشم ناراحته و میگه دست خودم نیست همش مردی رو در کنارت میبینم
ناگفته نماند که به هیچ عنوان امکانات موندن با من رو نداره نه مالی مکانی شغلی خانوادگی همه اینهارو میدونم
مشگل از همه اینها بدتر اینکه وقتی تصمیم میگیرم رهاش کنم چون به طریقی سرراهم میاد خودم طاقت نمیارم و این از همه عذاب آورتره
خواهش میکنم کمکم کنید راه مبارزه با این معضل بزرگ زندگی رو به من نشون بدید هیچوقت تو زندگی انقدر احساس ضعف نداشتم
فشار روم خیلی زیاده چون از همه طرف تحت فشارم خانواده یه جور این آقا هم که اینطوری
از همه ارتباطات زندگی بریده شدم

زنی هستم۳۵ساله.متاهل-همسرخوبی دارم-ازکودکی زیباییم زبانزد اطرافیان بوده و این باعث توجه کثیف بدرم به من بود.در نوجوانی بدرم ازلب مرامیبوسید روی من میافتادوبامالش خودش بمن ارضا میشد.بچه تر که بودم نمیفهمیدم.اما بزرگ که شدم فهمیدم و باکمک خواهرم به مادرم گفتم و در کمال ناباوری من مورد شماتت واقع شدم که اززیادی علاقه بدرم بامن اینکارهارامیکند-قصدی ندارد.حالا که متاهلم با سکس مشکل دارم و راستش از همه مردها متنفرم واز دخترها هم بدم میایداگر فرزندم دختربود دوستش نداشتم.راستی من همیشه کابوس ان رفتار بدرم را میبینم..زندگیم متزلزل است و من افسرده-بخاطر بسرم زنده ام و خیلی مراقبم که کسی بااو تنها نباشد..مرا ازاین برزخ نجات دهید.

سلام آقای دکتر من 23 ساله و الان دانشجوی کارشناسی مهندسی  هستم  و از 4سال پیش که دانشجوی کاردانی بودم عاشق یکی از دخترای دانشگاه دوره کاردانیم که 5سال از خودم بزرگتر هستش شدم خیلی دوسش دارم  ، اون خیلی دختر پاک و خوبی هستش وقتی من باهاش آشنا شدم تازه از مکه اومد بود همه جوره امتحانش کردم هیج نوع اشتباهی ازش سر نزد دختر زیبا وخانواده داری هستش که اهل هیج چیزی نیستن طی 4سالی دوستیمون من 2باربهش خیانت کردم که 1بارشون خودم بهش گفتم و باره دیگش رو خودش فهمید اما فقط یک اشتباه بود و اون دختر از روی این اشتباهم گذشت و همین گذشتها و فداکاریهاش منو عاشق اون کرد. آقای دکتر مدتی هست که برای اون دختر خواستگار میاد و مادر ایشون اصرار دارن که از من جدا بشه و ازدواج کنه اما ما اگه از هم جدا بشیم ضربه بدی میخوریم طاقت دوری از هم رو نداریم  بارها سعی کردیم که این وابستگی رو کم کنیم اما نتونستیم . آقای دکتر من خیلی دلم میخواد که باهاش ازدواج کنم اما خانواده من وضع مالی خوبی ندارن خودمم بیکارم کاره مناسب نمی تونم پیدا کنم حتی سربازیم نرفتم درحالیکه ایشون کارمند یک وزارتخانه هستش و وضع مالی متوسطی دارن و زندگی مستقلی داره. آقای دکتر ما خیلی دوست داریم باهم ازدواج کنیم دوست داریم ازدواج موفقی داشته باشیم آقای دکتر خواهشم میکنم که به من کمک کنیم توو شرایط خیلی بدی هستم.

سلام آقای دکتر من حدود 40 سالمه، لیسانسه و مجرد هستم. در سن 11 سالگی ناخواسته و از روی نادانی توسط پسردایی خودم که یک سال از خودم بزرگتر بود مفعول شدم ومیتونم بگم خوشم اومد چون با اون آلت بزرگی که داشت اصلا احساس درد نداشتم و لذت بردم، البته اون گفت که من هم مفعولش کنم ولی چون بالغ نشده بودم نتونستم. ازاون روز یه جورایی دوست داشتم که باهام ور برن مثلا تو اتوبوس ومترو و غیره و از حرف زدن درباره همجنس بازی یه جورایی لذت میبرم و نعوذ به هم دست میده ولی دیگه هرگز مفعول نشدم جز اون یکبار. چطور میشه از این حالت خلاصی یافت. با تشکر

من یک دختر ۳۰ ساله هستم که این اواخر پیشنهاد ازدواج  از طرف فردی را داشته ام که شرطش برای ازدواج این است که من او را برده خود دانسته به پای من بیفتد سرش را زیر پایم گذاشته پایم را ببوسد و من او را زیر پای خود له کرده- سگ من خطاب کنم و ....طی مطالعاتم از طریق اینترنت در مورد ایشان مشکوک به اختلالاتی همچون فیتیشیزم و مازوخیسم می باشم. چون مستقیما با وی در این موارد نمی توانم صحبت کنم خواستم شما لطف کنید و مرا راهنمایی فرمایید.
باتشکر فراوان

          سابقه افسردگی شدید داشت.به قول خودش همیشه سایه مرگ را با خودش همراه دیده بود. گفت شاید دوباره خودش را بکشد. گفتم دوباره ؟  با سردی خندید . با صدای ملایمی گفت:" فکرش را همیشه دارم اما آخرین بار تجربه عجیبی از مردن داشتم. " منظورت از تجربه عجیب چیست ؟ وانمود کردم مشتاق شنیدنم !. دستهایش را با آرامش به روی هم کشید . معنایش تردید بود. سرم را تکان دادم یعنی منتظرم  ! احساس کردم چیزی در درونش از گفتن منعش می کند. باز لبهایش را به زور از هم باز کرد : " تا بحال برای هیچ کس تعریفش نکرده ام ." حدسم درست بود . نگاه مستقیمم را از او دزدیدم. او هم در پاسخ چشمهایش را به گوشه اتاق دوخت. نفس عمیقی کشید. تکانی به شانه هایش داد. چشمهای خسته اش را لختی بست. با باز کردن چشمهایش صدایش را هم شنیدم. " آخرین بار بعد از یک هفته برنامه ریزی و با خلوتی خانه رفتم انباری. طناب را بستم به قلابی که به آهن سقف جوش داده شده بود. روی صندلی که رفتم یادم است دستهایم می لرزید. می دانستم تا چند ساعت دیگر کسی گذارش به این اتاق نمی افتد. سردی طناب را روی گردنم حس کردم.تند تند گره زدم . نمی خواستم پشیمان شوم یا ترس مانعم شود. هر چند اشتیاقم به مرگ بالاتر از هرنیرویی بود. با لگدی صندلی را به گوشه ای پرت کردم. انگار پرت شدم درون یک چاه . زمین زیر پایم خالی شد. همه جا سیاه شد. فقط برای یک لحظه دور گردنم طناب را حس کردم. زمان برایم متوقف شد. مثل ریختن آب گرم روی بدن یخ زده ! تمام بدنم شروع به انقباض کرد. تکانهای شدیدی را حس می کردم در تمام سلولهایم. احساس معلق بودن در فضا را داشتم. بی وزنی کامل . با هر تکانی در بدنم موجی از لذت بیحد را احساس می کردم. لذتی که برای اولین بار بود به سراغم می آمد. تکانها مثل تکان خوردن شاخه یک درخت بود بر اثر طوفان. جهت خاصی نداشت. احساس رهایی داشتم. بعد از هر تکان منتظر بعدی بودم. لذت تکان بعدی صد برابر قبلی بود. می خواستم در همین حالت برای ابد باقی بمانم. نمی توانستم فکر کنم.یعنی اینکه فکری نداشتم جز مردن!!. در دل تاریکی و معلق بودن و رهایی از همه چیز حتی بدن و تکانهایی که امواج لذت را در تمام تنم می گستراند داشتم مرگ را تجربه می کردم.

           آیا شرایط دیکتاتوری به خودشیفتگی می انجامد یا اینکه خودشیفتگان به دیکتاتوری عنایت نشان می دهند ؟ در سبب شناسی خودشیفتگی یا نارسیسیسم باید به دوران اولیه زندگی فرد مراجعه کنیم. روابط وی در درون خانواده و بخصوص ترتیب تولد و خصلت و منش والدین و رویدادهای خاص می توانند در ایجاد اختلال شخصیتی خودشیفتگی نقش مهمی ایفا نمایند. آنچه که در خود شیفتگی به وضوح مشخص می باشد نگاه بزرگ منشانه وی به خویشتن است. خودشیفتگان درهاله ای از توهم همه کار توانی و همه چیز دانی ادعای برتری نسبت به دیگران دارند. آنها اعتقاد راسخی به حقانیت خویش در همه زمینه ها قائل هستند و در مقابل حقیر شمرده شدن با خشم شدید واکنش نشان می دهند. در بین بیماران خود شیفته ام در سبب شناسی خود شیفتگی به نکات مشترک زیر رسیده ام :

             آمنه دختری که ناجوانمردانه به دست بیماری عاشق نما با اسید زیبایی و بینایی اش را از دست داده بود در اقدامی عجیب و نادر جانی سنگدل را بخشید و چشمهای او را به او بخشید. دخترک شاید برای همه عمر دیگر شانسی برای یک زندگی عادی نداشته باشد اما بزرگواریش می تواند زمینه ای باشد برای ترویج روحیه بخشش که مدتهاست به فراموشی سپرده شده است در این سرزمین. تصاویر دهشتناک اعدامیان و فیلمهای صحنه های تکان دهنده مرگ به وفور اینترنت و روزنامه ها و مجلات و در عرصه خیابانها بی گمان ذهن همگان را می خراشد و خشونت را تا فجیع ترین وجه آن می پراکند و حداقل  آسیب آن افسردگی است و حداکثر آن قبح زدایی از پلیدی کشتن است ولو به حق !!. به یاد دارم پسرک  خردسالی در دهی کوهستانی  با پرتاب سنگ پیری نود ساله بددهن و هرزه گو را به قتل رسانده بود. سالها در زندان ماند تا به هجده سالگی رسید . خانواده دردمند او که فقر همزادشان بود به هر وسیله ای متوسل شدند برای رضایت از خانواده مقتول. فرزندان مقتول به شهادت بسیاری از مردم آن روستا پیرمرد را قبل از مرگ رها ساخته بودند به امان خدا  و حتی از لقمه نانی دریغ داشتند برای وی. به درخواست خانواده بینوای قاتل با همه آنها ملاقات کردم تا شاید رضایتشان جلب کنم اما خشم بیموردشان و واکنش هیستریک و اغراق آمیزشان حتی مرغ پخته را  هم به خنده وا می داشت. آن پیر فرتوت و درمانده  را به عرش رسانده بودند و از کراماتش می می گفتند و مثل ابر بهار اشک می ریختند. الغرض چون پولی برای دیه در میان نبود بر کشتن پسرک متفق شدند و بر دار مجازات او را آویختند . پسرک نحیف در زندان به نوجوانی رعنا مبدل شده بود آنگونه که پاهای وی از تابوت به هنگام تحویل نعش به خانواده بیرون مانده بود.داستان فداکاری آمنه باید در کتابهای درسی ایرانی به عنوان الگوی گذشت و بخشش به ایرانیان معرفی شود شاید اندکی از خشونت مواج و رو به تزاید این سرزمین کاسته شود.

            آندرس  برویک 32 ساله نروژی قبل از کشتن حدود نود نفر مصاحبه ای خیالی با خودش ترتیب داده بود که از لحاظ سبب شناسی  روانی و رفتاری حاوی نکاتی است که انگیزه وی را از این اقدام وحشتناک به روشنی فاش می سازد.  در این مصاحبه می توان به یافته های مهم زیر در ریشه یابی این حرکت جنون وارانه دست یافت :

           زنا با محارم یکی از واقعیتهای تلخ زندگی جامعه ایرانی است. به رغم پنهانکاریهای فراوان در کلینیکهای روان درمانی  به وفور قربانیان این انحراف مشاهده می شوند که سالها بار رنج و درد عوارض را به دوش کشیده و در جستجوی درمان بر آمده اند. تاکید غیر منطقی بر جدا سازی دختران و پسران و جلوگیری از هر گونه ارتباطی ولو سالم و منطقی در بین آنان باعث ایجاد عدم تعادل روانی و جسمانی گردیده و در موقعیتهای دیگر به تخلیه می انجامد. رابطه جنسی بین خواهر و برادر از شایعترین انواع زنا با محارم در ایران می باشد. آمار دقیقی نمی توان برای این آسیب جنسی بیان نمود اما شواهد و ظواهر از شیوع نگران کننده آن خبر می دهد. یافته های شخصی من نشان می دهد هر چه سن فرد به هنگام  وقوع ای نوع رابطه کمتر باشد به همان نسبت عوارض و علائم آن شدیدتر خواهد بود. آسیب جنسی به قربانی در درون خانواده معمولا" تکرار پذیر بوده و به دفعات و در طی ماهها و سالها ادامه می یابد. معمولا" به همراه این انحراف  مشکلات و آسیبهای روانی در یک یا هر دو طرف رابطه وجود دارد. ساختار خانواده دچار تزلزل است و تنش و درگیری بین اعضا خانواده چنین قربانیانی بسیار فراوان می باشد. رابطه بین پدر و دختر و مادر و پسر در درجات بعدی از لحاظ آماری قرار دارد. در پروسه رواندرمانی با قربانیانی که هنوز با خانواده اولیه خود زندگی می کنند باید به روابط درون خانوادگی و پیشینه روانی و رفتاری  تمامی اعضای خانواده توجه داشت و مراجع را در فضای ارتباطات و داد وستدهای خانوادگی مورد درمان قرار داد و همزمان درمان انفرادی را نیز دنبال نمود و در افرادی که از خانواده اولیه به هر دلیلی جدا شده اند و بصورت مستقل زندگی می کنند باید تمرکز بر رواندرمانی و تکنیکهای تخلیه ای و بینش یابی و کاهش عوارض هیجانی ناشی از صدمات آن روابط باشد.